NETFLIX PRZEDSTAWIA NETFLIX — FILM ORYGINALNY
FILM OPARTY NA FAKTACH
CÓRA KAMBODŻY WSPOMINA
Mała, siedmiomilionowa Kambodża
stała się neutralnym krajem na mocy porozumienia genewskiego z 1954 roku.
Od tamtej pory Ameryka
skrupulatnie respektowała neutralność Kambodżan.
TO KONIEC
Armie walczące na wietnamskim brzegu rzeki
zdają się mieć za nic granice.
Pod pretekstem wojny
wkraczają do Kambodży.
- Cieszysz się, że jesteś w Kambodży? - Nie.
Większość ofiar to niewinni Kambodżanie.
Znalezienie rozwiązania może okazać się problematyczne.
Chcemy, żeby Kambodżanie sami sobie pomogli.
Nie dokonujemy inwazji Kambodży.
Doktryna Nixona dotycząca Azji Południowo-Wschodniej zawiodła.
Wojna wietnamska rozprzestrzeniła się na teren Kambodży.
Amerykańskie naloty wzbudzają gniew i frustrację.
Tysiące ludzi straciło życie. Farmy i domy zostały zniszczone.
Mieszkańcy liczą na Czerwonych Khmerów, którzy obiecują,
że odsuną od władzy generała Lon Nola, popieranego przez Waszyngton.
Niewiele jednak wiadomo o Czerwonych Khmerach
i prawdziwych intencjach ich przywódców.
Komunistyczni rebelianci otoczyli stolicę kraju, Phnom Penh.
Prezydent Ford zapowiedział,
że USA nie będzie militarnie wspierać Kambodży
i oto efekt – ewakuacja ambasady amerykańskiej.
KWIECIEŃ 1975
W sobotę rano dowiedzieliśmy się, że armia amerykańska opuszcza Kambodżę.
Dziennikarze i obcokrajowcy mają zebrać się przed ambasadą o 9.
Znajdująca się nieopodal szkoła służy za tymczasową strefę lądowania.
Ewakuację helikopterami przeprowadzą żołnierze piechoty morskiej.
Loung.
Zejdź stamtąd!
Uważaj, bo wypadniesz.
Ale się pobrudziłaś. Już wystarczy.
Musisz umyć rączki.
Bawisz się z braćmi?
Nie umiem tańczyć jak Khouy. To dla mnie za trudne.
Nie szkodzi. Nauczę cię.
Dobrze.
Martwię się, kapitanie.
Amerykanie nas porzucili.
Ewakuowali swoją ambasadę. Nikt nie pozostał.
Źle zrobiliśmy, że im zaufaliśmy.
Czerwoni Khmerzy wkrótce wkroczą do miasta.
Kto wie, co stanie się z Lon Nolem, jeśli zajdą tak daleko.
Wszyscy jesteśmy Kambodżanami.
Wyrządzono tyle szkód.
Jeśli jest szansa na odbudowę kraju, musimy z niej skorzystać.
Nałóżcie sobie ryżu.
Loung.
Jedną łyżeczkę.
Nie chcesz być gruba.
Daj Chou.
Chcesz jajko?
Przestańcie. Jedzcie.
Poleję ci sosem.
Loung!
Chou!
Do domu!
Loung!
Jedność!
Amerykanów już nie ma! Kambodżanie muszą się zjednoczyć!
Chou, chodź!
Powitajmy naszych braci! Jedność Kambodży!
Szybko!
Zjedzcie coś.
O co chodzi na zewnątrz?
Witamy was, bracia.
Nie chcemy rozlewu krwi.
Wszyscy jesteśmy Kambodżanami.
Kraj jest w naszych rękach.
Angkar przejmuje władzę w kraju.
Oddajcie broń.
Teraz odpowiadacie przed Angkarem!
Meng, Khouy, do domu.
Loung.
Zjedz coś.
Tata każe się pakować.
Co się dzieje?
Nie wiem.
Nie możesz tego zabrać.
Tylko to, co niezbędne.
Loung! Czas się pakować.
Tylko same potrzebne rzeczy.
Możemy wziąć noworoczne sukienki?
Proszę.
Spakuję.
Pomóż Geak się przebrać.
Loung.
Nie stój tak. Idź się przebrać.
Musicie na trzy dni wyjechać z miasta!
Szybciej!
Tato, jedźmy autem.
Nie tym. Chodź!
Amerykanie zbombardują miasto!
Wrócicie za trzy dni!
Wsiadajcie.
Siadajcie.
Żadnych zdjęć!
Zdejmować koszulki i buty!
Czemu to robicie?
Na ciężarówki!
Ruszać się!
Amerykanie zbombardują miasto. Musicie je opuścić!
Na wsi będziecie bezpieczni.
Wrócicie za trzy dni.
Słuchajcie Angkaru.
Szybciej!
To kolega taty.
Wysiadaj, Loung.
Chodź do mnie, skarbie.
Co robimy, kochanie?
Musimy tu zostać na noc.
Dziś dalej nie pojedziemy.
Weźmy rzeczy.
Opuścić miasto! Już!
Hej!
Ruszać się!
Wstańcie, dzieci.
Już czas.
Wstańcie.
Hej!
Pakujcie się.
Angkar konfiskuje ciężarówkę, towarzyszu! Wam już się nie przyda.
Daj walizkę.
Zabierzmy z ciężarówki nasze rzeczy.
Załóż to.
Tylko to, co niezbędne.
Podaj bagaże.
Towarzyszu!
Wasz zegarek.
Angkar go potrzebuje.
Dawajcie.
Oddajcie go Angkarowi.
Bardzo ładny.
Kim jesteście, że macie taki zegarek?
To prezent od szefa.
Pospieszmy się.
Pracujesz dla rządu?
Nie rozumiem. Nie znam tego języka.
Oczywiście, że znasz.
Pracujesz dla rządu, prawda?
- Szybko! - Nie rozumiem, co do mnie mówisz.
Myślę, że rozumiesz.
Mów normalnie. Nic nie rozumiem.
Pakujcie się.
Idziemy.
Szybko!
Szybciej!
Idźcie dalej! Szybciej!
Tato!
Co się stało?
Żołnierze mówili, że po trzech dniach będziemy mogli wrócić.
Nie sądzę.
Dzisiaj jest trzeci dzień.
Przykro mi. Musimy iść dalej.
Tęsknię za domem.
Nie możemy do niego wrócić.
Chodźmy.
Musimy iść dalej.
Bądź dzielna, córeczko.
Niedługo odpoczynek.
Ludzie!
Nikt nie idzie dalej bez zezwolenia!
Podchodzić!
Pracownicy rządowi, policjanci, żołnierze, nauczyciele...
Wszyscy mają wystąpić.
Każda rodzina musi się zarejestrować.
Żołnierze z armii Lon Nola
i ci niezdolni do pracy mają odejść na bok.
Pamiętaj, jesteśmy robotnikami.
Rób, co każą i nie sprzeczaj się.
Do przodu!
Pieniądze nie będą wam potrzebne.
W nowej Kambodży
nie będzie banków, handlu ani prywatnej własności.
Biednych i bogatych. Podziału na klasy. Wszyscy są równi.
Zawód?
To mundur armii Lon Nola?
Nie mój.
Zabrać go!
Zawód?
Ładowniczy w porcie.
Zdejmij jej buty.
W porządku, możecie iść.
Następni!
Loung, chodźmy nad jezioro.
Pobudka!
Loung, wstawaj.
Bierzcie rzeczy. Trzeba ruszać dalej.
Wy mnisi niczego nie dajecie!
Jesteście pasożytami! Pracować ciężej!
Teraz jesteście krowami!
Ciągnij ten pług!
Pracujcie dla Angkaru!
Zobacz, to chyba twój wujek!
Bracie Leangu!
Szukałem was od czasu ewakuacji Phnom Penh.
Cześć, wujku.
Na wozie jest trochę jedzenia.
Oni są bardzo biedni.
My teraz też.
Od dziś nie rozmawiamy o biednych i bogatych.
To prawda, że wszystkim kazali opuścić Phnom Penh?
Amerykanie zbombardowali miasto?
Ci z Angkaru twierdzili, że zamierzali, ale nie słyszałem żadnych bomb.
Amerykanie bombardują nas od wielu lat.
Czasem nawet przez kilka dni z rzędu.
Zniszczyli mój dom, zabili nasze bydło.
Dlatego popieram rewolucję.
Chcemy nowej Kambodży.
To nasze tereny. Ziemia i woda należą do nas.
Jeśli chcecie zostać, potrzebujecie pozwolenia od wodza wioski.
Ale musicie być ostrożni, bo jesteście z miasta.
Angkar wszędzie ma oczy.
Nie mogą u nas zostać.
Jeśli dowiedzą się, że był kapitanem, wszystkich nas zabiją.
Ale to moja siostra!
Dobrze wiesz,
że więzy rodzinne nic już nie znaczą.
Nie musisz mi mówić.
Wszystkich nas zabiją.
Chcesz tego?
Towarzyszu!
Chodź na kolana, kochanie.
Kazali nam tu czekać. Mieliśmy dostać jedzenie i schronienie.
W amerykańskim radiu słyszałem, że Sajgon upadł.
Amerykanie wycofali się z Wietnamu.
Wysiadać! Szybko!
Na wozy!
Za mną.
Wsiądź na wóz z bratem.
Będzie dobrze.
Wy mnisi jesteście pasożytami.
Żerujecie na krwi mieszkańców!
Szybciej.
Wysiadać!
No już.
Zejdź.
Weź siostrę.
Wysiadamy.
Nie możesz tu zostać, kochanie.
Odłóżcie wszystko na ziemię.
Angkar odrzuca wszystko, co związane z imperializmem i feudalizmem.
Zagraniczne przedmioty psują mieszkańców tego kraju.
Musicie się wyrzec wszelkich przedmiotów osobistych.
Myślenia tylko o sobie.
Angkar się wami zaopiekuje.
Teraz Angkar jest waszą rodziną.
Za mną!
Szybko!
- Pijawki! - Powinni was zastrzelić!
Wyzyskujecie lud pracujący!
Iść nie potraficie?
Ruszać się!
To wasze miejsce.
Właśnie tam.
Mamy iść tam.
Towarzysze!
Wasze pierwsze zadanie to wybudować sobie dom.
Nikt za was tego nie zrobi!
Weźcie jagody i ufarbujcie ubrania. Kolory nie są wam potrzebne.
Wszyscy jesteśmy równi.
Ubierając się jednakowo,
wyzbywamy się zdeprawowanej zachodniej próżności.
Musicie myśleć rewolucyjnie.
Słuchajcie się Angkaru.
Teraz Angkar rządzi.
Daj mi tę koszulę.
No już.
Chou. Chodź tutaj.
Schowaj to.
Podejdź.
Siadaj tutaj.
Tutaj, towarzyszko.
Tutaj.
Siadaj.
Nie ma już indywidualności i własności prywatnej.
Macie pozbyć się przedmiotów osobistych.
Angkar jest wszechmocny.
Angkar jest zbawcą i wyzwolicielem khmerskiego ludu.
Pracujcie ciężko dla Angkaru.
Dajcie z siebie wszystko.
Towarzysze!
Plony nie są już zależne od pogody.
Wody będzie pod dostatkiem.
Pole jest teraz waszym papierem, a motyka waszym piórem.
Dajcie z siebie wszystko.
Kop w prostej linii!
Bruzdy mają być równe.
Pracujcie!
Angkar przywódcą kampuczańskiej rewolucji!
Towarzyszko Khoeun?
Towarzysz Sun nie używa leków naszej rewolucji.
Poszukuje medycyny zachodniej.
Widziałam.
Wstań, towarzyszu Sun.
To prawda?
Mój syn miał gorączkę i biegunkę.
Gdybym nie podał mu francuskiego leku, umarłby.
Przepraszam, towarzyszu.
Angkar ci nie wierzy.
Ale to prawda!
Zachowałeś się jak indywidualista.
Zabrać go na douczenie.
Proszę, nie!
Nie róbcie mi krzywdy! Litości!
Przepraszam!
Siadaj!
Angkar dziękuje towarzyszce Khoeun, która okazała się lojalna.
Porzućcie dawne myślenie.
Angkar zgładzi wszystkich wrogów,
widzialnych i niewidzialnych!
Jeśli dowiedzą się, kim jestem, będziecie w niebezpieczeństwie.
Musisz zrobić to, o czym rozmawialiśmy.
Na pewno rozumiesz.
Nie mogę. Dzieci są za małe.
Obiecaj.
Towarzysze na froncie potrzebują ryżu i warzyw.
Wracajcie do pracy na polu.
Pamiętaj, żeby ciężko pracować i ich nie rozzłościć.
Dobrze.
Niech anioły cię strzegą, kochanie.
Angkar jest wam matką i ojcem.
Angkar potrzebuje silnych i młodych kobiet i mężczyzn.
Rewolucja jest nie tylko w tej wiosce,
ale w całej Kampuczy.
Angkar wie, co jest dla nas najlepsze.
Idźcie na front!
Uważaj na siebie i opiekuj się bratem i siostrą.
Loung.
Musicie myśleć rewolucyjnie.
Do szeregu.
Raportowanie to wasz obowiązek.
Kontrolujcie siebie nawzajem.
Zjadłaś fasolkę?
Dlaczego to zrobiłaś?
Przepraszam.
Nie karz mnie.
Przykro ci?
Ukradłaś i oczekujesz przebaczenia?
Przepraszam.
Dlaczego to zrobiłaś?
Mów prawdę!
Zjadłam tylko troszkę.
Troszkę?
Tyle zeżarłaś!
Masz czelność się kłócić?
Wciąż zaprzeczasz?
Do roboty!
Ty też!
Lepiej się pomylić i zabić niewinną osobę,
niż pozwolić przeżyć wrogowi.
Szybko. Nikt nie może nas zobaczyć.
Mam coś dla ciebie.
Schowaj.
To nie wszystko.
Zjedz, kochanie.
- Smakuje? - Tak, tato.
Zjedz.
Co byś chciał zjeść, kiedy już wrócimy do domu?
Rosół mamy.
A wy?
Chrupiącą pieczoną wieprzowinę.
Ja budyń kokosowy.
To wszystko, co mam.
Chyba ktoś się dobrał do ryżu.
Pewnie szczury.
Nie szkodzi. Powieszę wyżej.
Kim, czemu bijesz siostrę?
Nie martw się, kochanie.
Podejdź tu, synu.
Nie kłóćcie się.
Musicie się kochać.
Nie płacz. Już dobrze.
Nie płacz.
Nie trzeba wylewać łez.
Pomóż mamie.
Nie denerwuj jej.
Mamo!
Towarzyszko.
O co chodzi?
Mam wiadomość od Angkaru.
Chodzi o waszą córkę Keav.
Dziękuję.
Chodź.
Już dobrze.
Nie martw się.
Mama jest przy tobie.
Zaopiekuję się tobą.
Pracujcie szybciej!
Nie obijać się!
Do roboty!
Jak to jest umierać?
Na początku myślisz, że zasypiasz.
Nie wiesz, że nie żyjesz.
Potem śpisz trzy dni.
Po trzech dniach budzisz się.
Wtedy zdajesz sobie sprawę, że umarłeś.
Potem idzie się do rzeki,
obmywa ciało z brudu
i rozpoczyna podróż do nieba, gdzie czeka reinkarnacja.
Ale dokąd się później trafia?
Nie wiem.
Mam nadzieję, że Keav nie będzie musiała tu wracać.
- Czy jest towarzysz Im? - Tak.
O co chodzi, towarzyszu?
Angkar potrzebuje cię do naprawy mostu przy Prey Svay.
Idziesz z nami.
Zaczekajcie chwilę, towarzysze.
Bądź dzielna dla dzieci.
Czekają na mnie.
Już wystarczy, kochanie.
Teraz ty jesteś głową rodziny, synu.
Dość! Idziemy!
Muszę iść.
Już dobrze.
Do pracy, bracia i siostry.
Już!
Tato!
Wróć, tato!
Brzuszek mnie boli.
Jestem głodna, mamo.
Mam dość. Idę.
Kto tam?
Jeśli cię złapię, zatłukę.
- Wybacz! - Słyszałeś?
- Zadałem pytanie! - Przepraszam!
Zjedz to! No zjedz!
Przebacz!
Gówniarzu!
Będziesz dalej kradł?
Nie!
Jeśli znów cię złapię,
zabiję!
Precz!
Won!
Biedactwo.
Przepraszam. Próbowałem.
Będę delikatna.
Musicie odejść stąd jak najdalej.
W przeciwnych kierunkach.
Kim, ty idź na południe.
Chou na północ.
Loung na wschód.
Rozumiecie?
Idźcie, aż dojdziecie do obozu pracy.
Powiedzcie, że jesteście sierotami, to was przygarną.
Nikomu nie mówcie, jak naprawdę się nazywacie.
Jeśli złapią któreś z was, nie dotrą wtedy do pozostałych.
Tata zostawił to dla was.
TATA I MAMA WAS KOCHAJĄ
Nie chcę iść.
Musisz.
- Mamo! - Nie mam wyboru!
Musicie odejść!
Idźcie.
Już!
Wstawaj!
Chodźmy.
Towarzysze!
Jakieś dzieciaki tu idą.
Towarzysze!
Dokąd idziecie?
Jesteśmy sierotami. Szukamy schronienia.
Idźcie w tamtym kierunku.
Zobaczycie czerwoną flagę. Tam jest pole.
Dziękujemy.
Co tu robicie?
Jesteśmy sierotami.
Ile macie lat?
Ja siedem. Siostra dziesięć.
Zostawcie tam swoje rzeczy.
Potem idźcie do pracy.
Tak, towarzyszko.
Szybciej!
Jak masz na imię?
Saryn.
Angkar jest wszechmocny.
Angkar jest zbawcą i wyzwolicielem khmerskiego ludu.
Jesteście dziećmi Angkaru.
Glinę lepi się, gdy jest miękka.
Wy, dzieci, jesteście nieskalane.
Nasi żołnierze na froncie wygrywają z Wietnamczykami.
Niech żyje rewolucyjna Kampucza!
Towarzyszki Saryn i Sat! Podejdźcie!
Szybciej!
Dość tych czułości!
Macie być twarde.
Musicie iść.
Idźcie.
Nie ociągać się!
Towarzyszko Srei!
Przyprowadziłam nowe.
To bystre i silne dzieci.
Pomogą w rewolucji.
Za mną.
Śmierć Wietnamczykom!
Są jak robactwo.
Trzeba im nożami porozpruwać brzuchy!
Zmiażdżyć agresorów, którzy najechali nasz kraj!
Wstawaj!
Zapamiętaj.
A wy słuchajcie.
Musicie myśleć rewolucyjnie.
Widzicie?
Nie bójcie się wroga!
Wykorzystajcie swój ból w walce.
Nigdy nie okazujcie strachu.
Słyszycie?
Słyszymy!
Rozumiecie?
Rozumiemy!
Przygotować się do walki.
Wykop dziurę.
Wyjmij zawleczkę. Przekręć.
Włóż do środka.
Ostrożnie.
Teraz uruchom.
Przykryj ziemią i patykami.
Słuchajcie uważnie.
To nasza bezcenna broń.
Każdy może z niej strzelać.
Wyjmijcie magazynek, napełnijcie i włóżcie z powrotem.
Wkładacie.
Celujecie.
Prawą ręką pociągacie za spust.
- Rozumiecie? - Rozumiemy!
- Na pewno? - Tak!
Niech żyje niepokonana Rewolucyjna Armia Kampuczy!
Następny!
Spędź z siostrą kilka godzin, a potem natychmiast wracaj.
Przyszli po nich żołnierze.
Mamo! Obudź się!
Mamo!
Powstać!
Przez cały czas bądźcie czujni! Inaczej was zabiją.
Musicie się bronić na wszelkie możliwe sposoby.
- Rozumiecie? - Tak!
- Śmierć Wietnamczykom! - Śmierć! Śmierć!
Niech żyje niepokonana Rewolucyjna Armia Kampuczy!
Za mną.
Chou!
Chodźcie do nas!
To jest towarzysz Gat, a to towarzysz Geh.
Trzymajmy się razem.
Mam kurczaka.
Zjemy go wspólnie.
W wężu są jajka.
- Są pyszne. - Bardzo.
Loung, szybko!
Towarzyszu!
Złapali Czerwonego Khmera! Zabierają go tam!
Jak się nazywasz?
Mani.
Jak się nazywasz?
Film dedykowany jest wszystkim ofiarom Czerwonych Khmerów.
Oraz tym, którzy przeżyli.
Według danych Sił Powietrznych USA na Kambodżę, neutralny kraj,
zostało w tajemnicy zrzuconych 2,7 miliona ton bomb.
W wyniku egzekucji, głodu i ciężkich robót Czerwoni Khmerzy doprowadzili
do śmierci jednej czwartej mieszkańców kraju.
Córa Kambodży wspomina,
żeby inni nie zapomnieli.
Napisy: Krzysztof Wollschlaeger